De olifant in de kamer

Iedereen ziet ‘m, niemand heeft het erover. De olifant in de kamer. In de gesprekken tussen overheid, gemeente en zorgaanbieders stond er eentje.

Visies en vergezichten werden breeduit en instemmend gedeeld en ook over ‘uurtje, factuurtje’ als oplossing kon iedereen elkaar vinden. Zware en lange aanbestedingstrajecten waren wellicht niet nodig geweest.
Maar ‘resultaatgericht zorg inkopen’ (de olifant) blijkt voor alle partijen op dit moment toch een brug te ver.

Het probleem lijkt aan de oppervlakte duidelijk: hoe kunnen wij als aanbieder zorg verbeteren terwijl we ook moeten bezuinigen? De gekozen oplossing: we stellen het even uit en dompelen 2015 voor het gemak om tot, jawel:  een heus ‘overgangsjaar’.

Alleen kunnen wij ons die luxe nu niet permitteren.

Onderliggend probleem is dat de doelstellingen anno 2014 nog steeds niet aansluiten bij de inspanningen. Met die inspanningen, goede zorg, is in Nederland niets mis. Maar als daarbij ook nog eens de vraag komt om te bezuinigen, kruipt iedereen in zijn schulp.

De oplossing is om die olifant te gaan benoemen. Dat is namelijk de gezondheid van Nederland, van patiënten maar ook van (nog-)niet-patiënten.
Stop met het probleem te bekijken vanuit de aanbodzijde en start eens vanuit de vraagzijde: wat kan ik als mens doen of laten om beter voor mijzelf of dierbaren te zorgen?
Durf eens uit het belangenkringetje te stappen waar veel zorginstellingen in verkeren, en zet de gezondheid van de patiënt in je doel, visie en missie. Een eerste belangrijke stap in de paradigmaverschuiving.
En denk dan na over de rol die jij in de maatschappij kunt vervullen, wat is jouw unieke kracht die je onmisbaar maakt.
Een ‘sociaal isolement’ kun je bijvoorbeeld oplossen door bij mensen langs te gaan. Maar je zou ook kunnen onderzoeken wat er aan een sociaal isolement vooraf gaat, wie daar bij betrokken zijn en hoe je die doelgroepen kunt activeren via campagnes.

Het beter begrijpen van de customer journey van de patiënt heeft ook voordelen voor beheersing van de kosten. Als je namelijk uitgaat van de kosten per hoofd van de bevolking, zou het zo kunnen zijn dat op het ene punt in de customer journey de kosten oplopen terwijl op een ander moment in de keten de kosten sterk kunnen dalen. De 1,5-lijnszorg in Maastricht is zo’n succesverhaal.

Het woord is nu aan de gemeentes van Nederland om de juiste vragen aan hun leveranciers te gaan stellen. En dan het liefst buiten de bestaande paden en kaders. Een forse uitdaging, maar geen onmogelijkheid. Gewoon benoemen dus die olifant.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s